سیاره ی اورانوس

این سیاره را ویلیام هرشل در سال 1781 به صورت تصادفی کشف کرد. به علاوه این سیاره نخستین سیاره ای است که به کمک تلسکوپ شناسایی شد. دیگر سیارات نزدیکتر به خورشید را می توان با چشم غیر مسلح هم مشاهده کرد. اورانوس سیاره ای است که بیشتر از گازهای هیدروژن و هلیم تشکیل شده است. حجم اورانوس حدود 70 برابر سیاره ی زمین است.اورانوس مانند زهره و پلوتو حرکت وضعی خود را در جهت عقربه های ساعت  انجام می دهد ولی زاویه ی انحراف مداری ان یک نمونه ای در منظومه ی شمسی است. این سیاره قطب هایی دارد که در زاویه ی 98 درجه با صفحه ی مدار سیاره قرار گرفته اند به این ترتیب در اورانوس 42 سال زمینی شب و 42 سال روز است! پس 84 سال طول می کشد تا اورانوس یک بار به دور خورشید بچرخد. سرعت اورانوس در این مدار 8/6 کیلومتر در ساعت است که کمتر از یک چهارم سیاره ی زمین است  علت آن هم دوری اورانوس از خورشید است که برای باقی ماندن ان در مدار به نیروی گریز از مرکز خیلی زیاد نیازی نیست دمای سطح این سیاره کمتر از 200 درجه زیر -0- است.

عکس اورانوس

سیاره ی زحل

سیاره زحل، احتمالا زیباترین سیاره در منظومه شمسی است. این سیاره کوچک، شبیه مشتری است ولی حلقه های بزرگتری در اطراف خود دارد.حلقه های زحل متشکل از صدها حلقه کوچکتراست، که از ذرات ریز سنگ و یخ تشکیل شده اند. این ذرات به وسیله ی نیروی گرانش زحل در کنار یکدیگر قرار گرفته اند و در مدار این سیاره می چرخند. زحل دومین سیاره بزرگ در منظومه ی شمسی است. جو آن کاملا از گاز هیدروژن است و در زیر ابرهای آن،دریاچه هایی انباشته از هیدروژن مایع قرار دارد.

آیا میدانید؟

حلقه های زحل از گلوله های برفی از سنگ و یخ به اندازه های متفاوت تشکیل شده است. اندازه ی گلوله ها از برگه های نازک تا قطعه هایی به قطر 10 متر در نوسان است.

زحل حداقل 18 قمر کاملا شناخته شده دارد و ممکن است قمرهای بیشتری داشته باشد. بعضی از قمرها درون حلقه زحل قرار دارند. مشهورترین قمر زحل تیتان با قطر 5150 کیلومتر است. تیتان تنها قمر در منظومه شمسی است که جو دارد. جو آن از مقدار زیادی گاز نیتروژن و متان تشکیل شده است. ممکن است روی قمر تیتان دریاچه هایی از گاز مایع وجود داشته باشد. قمر دیگر زحل میماس نام دارد. این قمر فقط 390 کیلومتر قطر دارد ولی دهانه خیلی بزرگی به پهنای 30 کیلومتر روی سطح آن است. این دهانه شبیه به چشم خیلی بزرگی از یک موجود فضایی است.

برای دیدن آلبوم به ادامه ی مطلب بروید........

سیاره ی مشتری

زمانی که منظومه ی شمسی و خورشید در حال تشکیل بود، سیاره ی مشتری تقریبا برای خودش یک ستاره محسوب می شد، ولی آن قدر داغ نشد که ستاره باقی بماند و اکنون سرد شده است.

این سیاره، بزرگترین سیاره در منظومه شمسی است و قطر آن به طور متوسط 142800 کیلومتر است. مشتری مانند یک گوی خیلی بزرگ از گازهای مختلف است. ابر های تشکیل دهنده ی این گازها هر 10 ساعت  یک بار در اطراف هسته ی مرکزی می چرخند. سطح مشتری جولان گاه لکه سرخ بزرگ است؛ تندبادی چرخنده و گازی شکل که در این تندباد، سرعت بادها به 290 کیلومتر در ساعت می رسد.

آیا میدانید؟

لکه سرخ بزرگ به طول 26000 کیلومتر و عرض 14000 کیلومتر است که کره ی زمین به راحتی در این لکه جای میگیرد.

مشتری سیاره ای است که بیشترین تعداد قمرهای شناخته شده در منظومه شمسی، در اطراف آن می چرخند.

این سیاره تعداد زیادی قمر دارد، اما چهار قمر آن اصلی تر هستند. قمر آیو،‌ دنیایی ترسناک از آتشفشان های گوگرد است. سطح قمر اروپا شبیه توده های عظیمی از یخ است که در زیر آن ها ممکن است اقیانوس های آب باشد. سطح قمر گانیمد  شبیه پوسته تخم مرغ به شدت شکسته، ترک دار است. قمر کالیستو سطحی خالدار و آبله رو دارد که آثار شدید ترین برخورد های شهاب سنگی، روی  ان آشکار است. مشتری حداقل 16 قمر دیگر دارد و ممکن است، تعداد قمرهای آن بیشتر هم باشد ولی به دلیل کوچکی، این قمرها دیده نمی شوند.

عکس سیاره ی مشتری

قمر آیو

قمر اروپا

قمر کالیستو

 امیدوارم خوشتون اومده باشه. نظر یادتون نره

سیاره ی مریخ

سیاره ی مریخ دنیایی است از: دره های عمیق، آتشفشان ها، طوفان های غبار، مه، یخ، کلاهک های قطبی و دهانه های پهناور. جو سیاره مریخ 95 درصد دی اکسید کربن دارد و حداکثر دمای آن 15 درجه سانتی گراد است. جو مریخ به قدری رقیق است که نمی تواند گرمای خورشید را روی سطح خود نگه دارد. با این شرایط، ادامه ی حیات برای آدمیان روی مریخ غیر ممکن است. سیاره ی مریخ شباهت زیادی به زمین دارد: طول شبانه روز آن تقریبا مساوی زمین است. زاویه  انحراف حرکت وضعی آن هم کم و بیش مشابه زمین است. زاویه ی حرکت انتقالی آن هم  تقریبا در صفحه ی دایرة البروج است، که صفحه ی حرکت زمین به دور خورشید می باشد.

آیا میدانید؟

بزرگترین آتشفشان در مریخ به نام المپوس حدود 27 کیلومتر ارتفاع دارد؛ یعنی چندین برابر ارتفاع قله ی اورست که مرتفع ترین نقطه روی زمین است.     

در گذشته مردم سیاره ی مریخ را الهه جنگ میدانستند زیرا سرخ رنگ دیده می شد، اما امروزه دانشمندان می گویند رنگ سرخ سیاره نشان می دهد که احتمالا در سطح آن مقادیر فراوانی اکسید آهن وجود دارد.

از روی سطح این سیاره، آسمان مریخ صورتی دیده می شود. مریخ دو قمر به نام های فوبوس و دیموس دارد که کروی نیستند و مانند صخره های عظیم به شکل سیب زمینی خالدار دیده می شوند. ابعاد دیموس برابر10×12×15 کیلومتر، در حالی که ابعاد فوبوس برابر 19×22×27 کیلومتر است.    

عکس سیاره ی مریخ

قمر مریخ فوبوس

امیدوارم لذت برده باشید. نظر یادتون نره  

سیاره ی زمین

اگر از اعماق فضا نگاه کنیم، یکی از زیباتری و درخشان ترین سیاره ها به چشم می آید. در حدود سه چهارم سطح زمین از اقیانوس ها تشکیل شده است و این اقیانوس ها نور خورشید را باز می تابانند. اگر زمین را از سیاره ی دیگری نگاه کنیم، به شکل ستاره ای آبی و خیلی روشن دیده میشود.

زمین در بین سیارات دیگر، یگانه است؛ زیرا تنها سیاره ای است که مطمئن هستیم در آن حیات وجود دارد. جو زمین اکسیژن و نیتروژن فراوانی دارد. این جو موجودات زنده زمینی را از اشعه مرگباری که خورشید به زمین می رسد، حفظ می کند. ابرهای حامل بخار آب با سرعت زیاد در جو زمین حرکت می کنند و باعث آب و هوای گوناگون و کاملا متغیر در سطح زمین می شوند.

زمین هر 365 روز، یک بار به دور خورشید می چرخد: یک سال زمینی.   هنگام گردش زمین به دور خورشید، زمین با سرعتی معادل 1660 کیلومتر در ساعت مثل فرفره به دور خودش هم می چرخد که به آن حرکت وضعی می گویند. به این ترتیب زمین در مدت 24 ساعت، یک بار کاملا به دور خود می چرخد که یک روز نام دارد.

آیا میدانید؟

زمین با سرعت تقریبی 30 کیلومتر در ثانیه ، در فضا حرکت می کند: حرکت انتقالی پیرامون خورشید. در یک سال، کره زمین مسافتی معادل 960 میلیون کیلومتر را می پیماید!

عکس سیاره زمین

قمر زمین

زمین یک ماه (قمر) به قطر 3476 کیلومتر دارد. این ماه در فاصله ای معادل 384،400  کیلومتری از زمین، دور آن گردش می کند.

یک سوال جالب این است که با این که ماه در مدت حدود 30 روز یک بار    دور زمین می چرخد، چرا خسوف و کسوف ماهی یک بار رخ نمی دهد؟  پاسخ این است که اگر ماه هم در صفحه ای قرار داشت که زمین در ان به دور خورشید می چرخد، حتما این اتفاق می افتاد!

اما در واقع، مدار ماه با این صفحه دایرة البروج نام دارد، زاویه ای حدود 6 درجه می سازد؛ پس فقط گاهی وقت ها دقیقا هر سه جرم سماوی یعنی خورشید، زمین و ماه در یک خط ( و یک صفحه) قرار می گیرند که باعث خسوف (ماه گرفتگی) یا کسوف ( خورشید گرفتگی) می شود.

قمر زمین (ماه)

سیاره ی زهره

سیاره ی زهره مانند گلخانه ای است که دما و سایر شرایط محیطی آن به نحو خطرناکی تنظیم شده باشد! این حالت به سبب وجود ابرهای ضخیم دی اکسید کربن در جو سیاره است. این گازها گرمای خورشید را روی سیاره نگه می دارند و نمی گذارند که دمای سیاره پایین بیاید؛ به این ترتیب دمای زهره تا 475 درجه سانتی گراد بالا میرود.

فشار جو زهره، یعنی وزن گازهای موجود در جو آن، 90 برابر فشار جو زمین است. از آسمان زهره باران اسید سولفوریک می بارد. بنابراین اگر روی سطح زهره بایستید، مچاله، جزغاله و سر انجام حل خواهید شد!

یک نکته ی استثنایی در مورد زهره این است که جهت حرکت وضعی آن ( یعنی چرخش به دور خودش) بر خلاف جهت چرخش بقیه ی سیارات درونی منظومه ی شمسی است، یعنی از شرق به غرب؛ البته دو سیاره ی بیرونی اورانوس و پلوتو هم این گونه هستند؛ به این ترتیب خورشید در سطح زهره از غرب طلوع می کند و از شرق، غروب!

زهره به علت داشتن ابرهای ضخیم، نور خورشید را درخشان تر باز می تاباند. به همین دلیل زهره، بعد از خورشید و ماه یکی از درخشان ترین اجرام سماوی است که از روی زمین دیده می شود. در زیر ابرهای ضخیم، که از دشت هایی با صخره هایی صاف و سنگی درست شده است. ناحیه ای مرتفع به نام ایشتارترا به پهنای 2900 کیلومتر در زهره وجود دارد. همچنین در سطح زهره کوه هایی هم وجود دارد که بعضی از این کوه ها از کو ه اورست، بلند ترین کوه روی زمین، بلندتر هستند.  

عکس سیازه ی زهره

  سطح گرم و سوزان سیاره ی زهره

2012 پایان جهان؟

آیا 2012 پایان جهان خواهد بود؟ روزی که درآن به دلیل وقوع یکی از حوادث طبیعی مانند برخورد یک سیارک به زمین همه انسان ها در سرار  جهان خواهند مرد و حیات بر روی زمین از بین خواهد رفت؟  بدون شک نخستین جوابی که به ذهن بسیاری از ما خطور خواهد کرد "خیر"  خواهد بود. پایان دنیا در این سال غیرممکن است.

اما از کجا اینقدر مطمئنیم؟ چطور می دانیم که این اتفاق هرگز نخواهد افتاد؟ ما با اطمینان از اینکه همیشه کسانی هستند که بیش از ما به برسی چنین مسائلی می پردازند و اگر روزی قرار بر این باشد که چنین اتفاقی بی افتد حتماً جلوی آن را خواهند گرفت به سادگی از آن گذشته و چنین مسائلی را غیرممکن اعلام میکنیم. اما آیا تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که اگر این موضوع حقیقت داشته باشد، به بسیاری از دلایل جوامع و دولت ها از بیان آن خودداری خواهند کرد!؟ آیا میدانید که چنین پروسه ای در طول حیات سیارات کاملاً طبیعی بوده و بارها اتفاق افتاده می افتد؟ تاکنون توجه کرده اید که از مهمترین دلایل انقراض دایناسورها یکی از همین حوادث طبیعی بوده است؟

شاید یکی از مشکلات اساسی بسیاری از انسان ها همین موضوع باشد! البته نه سال 2012. بلکه برخورد سطحی و بی توجهی به بسیاری از اتفاقاتی که روزانه در پیرامون آنها در حال وقوع است. عده زیادی بر پایان دنیا در سال 2012 اعتقاد دارند . بد نیست تا پیش از هرگونه پاسخی  مبنی بر قبول یا رد این نظریه نتایج تحقیقات ناسا  که در زیر ارائه شده را نیز در ارتباط با این سال بدانید. قضاوت اینکه آیا 2012 یا 2020 پایان دنیا است یا خیر با شما !

 آیا Y2K را به خاطر می آورید؟ به خاطر برنامه ریزی موثر و تحلیل های دقیق و موفقیت آمیز ، این سال بدون ناله و شیون زیادی آمد و رفت. گذشته از اثرات ویژه و احساس برانگیز 21 دسامبر 2012، آن روز پایان دنیا نخواهد بود.

2012 نیز همانند Y2K مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است . برخلاف برخی از عقاید عمومی موجود، پشت پرده پایان دنیا به سرعت آشکار شد. دانشمندان ناسا به سوالات مختلفی که درباره 2012 پرسیده شده پاسخ گفته اند  که در ذیل آورده شده است.

سوال: آیا در 2012 تهدیدی برای زمین وجود دارد یا خیر؟ بسیاری از وب سایت ها می گویند که دنیا در دسامبر 2012 پایان خواهد یافت.

 جواب: در 2012 هیچ اتفاق بدی برای زمین رخ نخواهد داد. سیاره مان برای بیش از 4 میلیارد سال به خوبی به حیات خود ادامه خواهد داد. دانشمندان مشهوری در سراسر دنیا تایید کرده اند که در 2012 هیچ تهدیدی برای زمین وجود نخواهد داشت.

سوال: منشاء این پیش بینی که جهان در 2012 پایان خواهد یافت از کجاست؟

 جواب: داستان از اینجا شروع شد که نیبرو (Nibiru) به سمت زمین در حرکت است. نیبیرو یک سیاره فرضی است که توسط سامریانز عنوان شد. این حادثه اساساً  برای ماه می 2003 پیش بینی شده بود  اما وقتی در آن تاریخ هیچ اتفاقی نیفتاد، روز رستاخیز به دسامبر 2012 تغییر یافت. این دو افسانه با پایان دوره ها در تقویم باستانی مایان (Mayan) مصادف با انقلاب زمستانی (winter solstice) 2012 همزمان شده. از اینرو روز رستاخیز را مصادف با 21 دسامبر 2012  دانستند.

سوال: آیا تقویم مایان در 21 دسامبر 2012 پایان می یابد؟

 جواب: درست مثل تقویمی که به دیوار آشپزخانه تان آویزان کرده اید و در آن هیچ روزی بعد از 31 دسامیر مشخص نشده، در تقویم مایان نیز هیچ موردی برای روز 21 دسامبر 2012 تعیین نشده. در این تاریخ دوره طولانی مدت مایان پایان می یابد. اما پس از آن _ درست مثل تقویم شما که دوباره در تاریخ 1 ژانویه شروع می شود_ در تقویم مایان نیز دوره طولانی مدت بعدی شروع می شود.

سوال: آیا پدیده ای مثل یک برخورد عظیم اتفاق خواهد افتاد؟

 جواب: در دهه بعدی هیچ برخورری اتفاق نخواهد افتاد، زمین در 2012 با هیچ جرم آسمانی برخورد نخواهد کرد، حتی اگر برخوردی هم وجود داشته باشد اثرات آن بر روی زمین بسیار ناچیز خواهد بود. زمین و خورشید در ماه دسامبر تقریباً در مرکز کهکشان راه شیری قرار میگیرند و این پدیده ای است که  به طور سالانه اتفاق می افتد.

دان یومانس (Don Yeomans) دانشمند محقق ارشد ناسا می گوید: "ظاهراً علاقه و توجه زیادی نسبت به اجرام آسمانی، موقعیت و مسیر حرکت آنها در پایان سال 2012 وجود دارد. من عاشق یک کتاب خوب یا یک فیلم مثل the next guy هستم، اما اجرام پرنده در فضای خیالی، تلوزیون و فیلم ها پایه علمی ندارند. حتی اخبار جعلی از ناسا نیز در آنها دیده می شود..."

سوال: آیا یک سیاره یا کوتوله قهوه ای (brown dwarf) بنام نیبیرو (Nibiru) یا سیاره ایکس (Planet X) یا اریس (Eris) وجود دارد که در حال نزدیک شدن به زمین  و تهدید آن باشد؟

جواب: نیبیرو و داستان های دیگر درباره سیارات متمرد یک برنامه و شوخی اینترنتی بیش نیست و پایه و اساس واقعی ندارد. اگر نیبیرو و سیاره ایکس واقعی بود و قرار بود تا 2012 با زمین برخورد داشته باشد، اخترشناسان حداقل طی دهه گذشته باید آن را شناسایی می کردند و الان نیز با چشم غیر مسلح قابل رویت بود. بدیهی است که چنین چیزی وجود ندارد. اریس واقعیت دارد اما آن یک سیاره کوچک مثل پلوتو (Pluto) است که در حاشیه خارجی منظومه شمسی باقی خواهد ماند. کمترین فاصله ای که تا زمین باید طی کند 4 میلیارد مایل است.

سوال: تئوری تغییر قطبیت (polar shift) چیست؟ آیا حقیقت دارد که پوسته زمین به دور هسته چرخش 180 درجه دارد که به طور روزانه انجام می گیرد؟

 جواب: واژگونی در چرخش زمین امری محال و غیرممکن است. حرکات آهسته قاره وجود دارد (مثلاً قاره قطب جنوب در صدها میلیون سال قبل در نزدیک استوا قرار داشته) اما اظهار واژگونی قطب ها یک موضوع بی ربط است. هرچند بسیاری از سایت ها برای افراد ساده حرف هایی دارند. آنها اظهار می کنند ارتباطی بین چرخش و قطبیت مغناطیسی زمین وحود دارد که به طورت غیر منظم تغییر می کند.  یک واژگونی مغناطیسی نیز وجود دارد که به طور متوسط هر 400000 سال یکبار بروز می کند. تا جایی که ما می دانیم یک چنین واژگونی مغناطیسی ای هیچ خطری برای حیات روی زمین در بر ندارد. به هر حال وقوع یک واژگونی مغناطیسی تا چند هزاره بعدی غیر محتمل است.

زمین به صورت یک مرمر آبی رنگ (Blue Marble): کلکسیون تصاویر Next Generation رنگ سطح کره زمین را با شفافیت زیاد نشان می دهد. این تصویر آمریکای جنوبی را در سپتامبر 2004 نشان می دهد.

سوال: آیا زمین در سال  2012 در خطر برخورد با یک شهاب سنگ قرار دارد؟

جواب: زمین همیشه در معرض خطر برخورد دنباله دارها و آستروئیدها (asteroids) بوده است هرچندکه برخوردهای بزرگ بسیار نادر هستند. آخرین برخورد بزرگ مربوط به 65 میلیون سال قبل بود که منجر به انقراض دایناسورها گردید. امروز اخترشناسان ناسا در حال انجام یک بررسی و کاووش به نام «گارد فضایی» (Spaceguard Survey) هستند تا هر آستروئید نزدیک به زمین را خیلی قبل تر از برخوردش با زمین شناسایی کنند. در حال حاضر هیچ آستروئید تهدید کننده ای  - مثل آستروئیدی که دایناسورها را کشت – را شناسایی نکرده اند. تمام کارهای انجام گرفته به صورت علنی همراه با اکتشافات به دست آمده به طور روزانه در وب سایت NEO Program Office website ناسا قرار می گیرد. بنابراین شما می توانید خودتان ببینید که هیچ برخوردی در 2012 برای زمین پیش بنی نشده است.

سوال: نظر دانشمندان ناسا درباره نامعلوم بودن روز رستاخیز چیست؟

 جواب: برای اظهار نظر درباره هرگونه تغییر دراماتیک و یا ناخوشایند در 2012، علم در کجا قرار گرفته؟شواهد و مدارک آن چیست؟ هیچ چیزی وجود ندارد.  در تمام ادعاهای تخیلی بیان شده در کتاب ها، فیلم ها، مدارک و یا در اینترنت ما نمی توانیم حقیقت وجودی این روز را تغییر دهیم. هیچ مدرک قابل اعتمادی برای هرگونه ادعایی مبنی بر وقوع حادثه غیر عادی در دسامبر 2012 وجود ندارد.

 پس نگران نباشید و زندگیتان را بکنید

سیاره ی عطارد

عطارد نزدیک ترین سیاره به خورشید است که فاصله آن تا خورشید نصف فاصله زمین تا خورشید است؛ به این ترتیب وقتی که عطارد به نزدیکترین فاصله خود از خورشید می رسد، خورشید برای   یک ناظر فرضی روی عطارد،2 برابر بزرگتر از اندازه ای است که ما در روی زمین، خورشید را می بینیم.

درهر حال چون فاصله ی عطارد تا خورشید اندک است، نور خورشید باعث می شود که مشاهده آن  مشاهده ی ان در آسمان زمین، به دشواری انجام گیرد.

دامنه ی نوسان دما روی سیاره ی عطارد زیاد است.در زیر نور شدید خورشید،خیلی خیلی داغ، یعنی دمایی برابر420 درجه سانتی گراد دارد، اما در شب سرما به 180 درجه سانتی گراد زیر-0- میرسد! در سطح عطارد هیچ گونه جوی وجود ندارد که هوا را نگه دارد یا سیاره را  از تغییر ناگهانی دما حفظ کند، زندگی در این سیاره عملا غیرممکن است!

چون عطارد خیلی به خورشید نزدیک است، باید با سرعت خیلی زیادی در مدار خورشید بچرخد تا نیروی گریز از مرکز ناشی از این حرکت سریع تر بتواند نیروی جاذبه ی خورشید را خنثی کند و به عطلرد به سوی خورشید جذب نشود. به همین جهت عطارد را سیاره بادپای منظومه ی شمسی نامیده اند.

آیا میدانید؟

اگریک قوطی کنسرو لوبیا را روی سطح عطارد بگذارید، قوطی منفجر می شود و خرده ریزه های  قوطی هم ذوب می شوند. لوبیاها هم در اثر گرمای شدید خاکستر می شوند! اگر یک قوطی کنسرو به این صورت درآید تصور کنید چه بر سر شما خواهد آمد!

یک دور چرخش عطلرد در مدار خورشید، یعنی یک سال عطاردی، حدود 3ماه زمینی است. در حالی که یک بار چرخش به دور خودش، حدود 2 ماه زمینی طول می کشد؛ به این ترتیب هر روز عطارد   6 ماه زمینی است.

هیچ کس نمی دانست که سیاره ی عطارد به چه شکل است تا این که سفینه ی بدون سرنشین مارینر-10  در سال 1973 از کنار ان گذشت و عکس هایی از سطح عطارد برداشت. این عکس ها نشان داد که سطح عطلرد از دهانه و کوه ها پوشیده شده است.

عکس سیاره ی عطارد

سطح عطارد